Sandały

SANDAŁY
           e                       D
1.Gdy uczniów swych posyłał Pan,
        a                e
By nieśli wieść radosną,
Żegnając ich, dał swoją moc i mówił do nich z miłością.

        e     D   G                        C
Ref. Nie, nie, nie, nie warto na drogę tę
      D                         e
Sandałów i płaszcza zabierać.
Nie, nie, nie, nie trzeba nam srebra brać
O dach nad głową zabiegać.

2.Nowinę tę głosili więc po czterech stronach świata,
Bogaci tak nie mieli nic, bo miłość jest tak bogata.

3.Gdy ukończyli żniwo swe, w ostatnią podróż ruszali,
Patrzyli w niebo na Ojca dom i tak z radością śpiewali.